Nil Karaibrahimgil'in bir şarkısı vardı hatırlar mısınız. Adı Pelin ;
" Hayat bazen birini seçer Biz “pas!” deriz söz Pelin’e geçer
Pelin’in bir stili var Mesela aşık olmaz
Biz hepimiz buluşuruz Pelin’in vakti olmaz
Bak Pelin’e Pelin’e Mor bana gitmez Pelin’e gider
O beni sevmez Pelin’i sever... "
Hepimizin çevresinde vardır böyle kızlar. Öyle ki onlar 365 gün yeni kıyafetlerle dolaşırlar. Yağmur yağar benim saçlarım püsük gibi olur fakat onlar daima kuaförden çıkmış gibidirler.
Üstelik o ayakkabıları hep çamursuzdur.
Derslere girmezler. Buldukları notlara bir gece çalışıp sınıfı geçerler.
Hiç bir şeye vakitleri olmaz. Ellerinde bisküvi ile dolaşmazlar.
Hep zayıftırlar.
En önemlisi aşık olmazlar. Senin beğendiğin çocukla cilveleşir ve
sevgililerini kendileri terk ederler...
Gözüne yüzüne renkli bir far çeker bayılırsın.
Bulur sürersin aynı rengi ama olursun maymun gibi.
Anne babalarının sözünü dinlemeyi dört yaşında bırakmışlardır.
Okul biter bitmez işe girerler ama kendi seçtikleri işe.
ve hala saçları güzeldir.
Evlendikleri adam kesin zengindir. Düğünü şöyledir böyledir.
Vardır işte bir hikmetleri.
Ben ara ara "Pelin Sendromu" yaşarım.
Nil'in şarkısından esinlenerek böyle diyorum bu duruma.
Bu kızlar nasıl bu kadar güçlü.
Hep bir boy öndeler.
Onların da var sorunları var biliyorum ama bu sorunlarla başa çıkış şekilleri çok farklı.
Güçlü bir duruşları var.
Hayatla geçinmeyi öğrenmişler mi ne ?
